Seninle el ele olmak, en güzeli bu
      Kafdağı’nda bıraktığımız umutları çekip almak…
      Sabırla en çetin kayaları bile deler su;
      Elde var bir: Dileğim Ferhat’ın olmak.

      Sabah yıldızı beklemekten usandı mı?
      Kulağı yerde nergisin sıkıntısı ne?
      Gece nöbetçisi kesilen gözlerin yandı mı?
      Elde var iki: Dileğim Kerem’in olmak.

      Gözlerimde umudumun türlü rengi parlıyor,
      Kalbimde özlem ateşleri alev alev yanıyor.
      Bulutlar rengini ne kadar keserse kessin;
      Sonunda gökyüzü yeniden mavileşiyor…

      Umut, efsane sevdamızın tetikçisi
      Anaç güvercinler gibi kanatlanıyor…
      Kafdağı’nın doruklarında bir tanem,
      Mutluluk bayrağımız dalgalanıyor.

      Yollarımızı kim tutarsa tutsun, Ayvaz’ım var
      Korkum yok eşkıyadan, haramiden…
      Soylu süvarilerim mor dağları aşıp geçiyor;
      Elde var üç: Dileğim Köroğlu’n olmak.

      Sen ve ben, el ele tutuştuğumuz gün
      Özlemdi, elemdi, kederdi ne varsa bir tanem,
      Yıldız yıldız yakamızdan usulca kayıp gidecek;
      Elde var dört: Dileğim ebedî Şehzade’n olmak.

      Sevda köprümüz yeni baştan kuruluyor,
      Delişmen yüreğim yine tutulmuyor.
      Sihirli anahtarım cennet ya da cehennem de olsa;
      Elde var beş: Dileğim Deli Dumrul’un olmak.

      Oyhan Hasan BILDIRKİ
      (Gökyüzü Yeniden Mavileşir, s. 5-6)

      Şiir daha adından itibaren, baştan sona, umut ve dilekleri tükenmemiş bir yüreğin sesiyle konuşmadır. Şair, “Seninle el ele olmak, en güzeli bu!” derken yine en baştan niye umut ve dileklerini tüketmediğini söylemiş oluyor. “Sevgili / eş / tutkunun kaynağı” mutluluğun ve umudun da kaynağıdır.
      Gençlik hayallerimizin masal dağına, ulaşılamayanların umuduna yolculuk, ancak gerçek bir sevgiyle ve yanında olduğunu bildiğimiz gerçek sevgili varlığıyla cesaret edilebilecek bir serüvene atılmadır. Sevgide, sabırla dağı delen Ferhat olmak, gerçek aşığın dileğidir. Burada “su” iç temizliğinin gücünü; sevgide sebatın, sadakatin ve içtenliğin gizil etkisini temsil ediyor. Şair, Ferhat’ın külüngüne karşılık suyu öne çıkarıyor, bilerek. Nasıl sabah yıldızı sabahı beklemekten usanmazsa, uykusuz gecelerin aşığı Kerem olmak da bu seven kalbe şikâyet düşürmez. “Kulağını yere tutan nergis” benzetmesi Divan şiirinde de vardır ama, sanırım şair bunu biraz farklı kullanmış burada. Yer, toprak göndermesi ile, ölümlü olmanın sıkıntısı / oradan gelecek ani bir çağrının kaygısını hissettiğini sezdiriyor.
      Bu efsane (dilden dile söylenen) sevdayı, şairin tabiatta da benzerini bulup sevdiği (“Bulutlar rengini ne kadar keserse kessin / Sonunda gökyüzü yeniden mavileşiyor”) umut duygusu, adeta uçmaya hazırlamaktadır. Kafdağı gençlikte zapt edilmiş bir hayal hedef olmalıdır ki, şaire göre, onun doruklarına mutluluk bayrağı dikilmiştir. Aşk, emek ister. Yürekli, mert ve erdemli olmak, aşığı korkusuz ve donanımlı kılar. Şair aşkına Köroğlu olmak isterken, haksızlığa başkaldırmak dileğini de söylemiş oluyor. Dikkat edilirse, Efsane-Kafdağı-“Bir Köroğlu-bir ayvaz” gibi iki başkişi kalmak-yalnızlık duygusu-eşkıya-harami-soylu süvariler dekoratif değil, birbirini tamamlayacak unsurlardır.
      Şair şiirini Türk halk edebiyatının âşık kahramanlarıyla onları anıştırmalarla (Telmih) kurmuş bilinçle. Her genç kız hayatında “beyaz atlı şehzade”sini arar. Şairin dileği ise, eşinin ebedi şehzadesi olmaktır. Sevgiliyle el ele vermek, zorlukları sevginin dayanma gücüyle aşmak, umutsuzluğa düşmemek gerekir. Çünkü, âşık, sevdiğine sevgisinin yüce ilhamıyla güzellikler vadedendir aynı zamanda: Şair; “Sen ve ben el ele tutuştuğumuz gün” hayattan gelen bütün olumsuzluklar, “Yıldız yıldız yakamızdan usulca kayıp gidecek” derken “sevgiyle yıldızlar katına çıkma” duygusuna özel-gizli bir vurgu yapıyor.
      Şairin “Deli Dumrul” hikâyesinden bahisle “sevda köprüsü”, “delişmen yürek” benzetmeleri, onun şiirini tesadüfe bırakmadığını gösteriyor. Hayat içindeki yapılıp edilenlerin “sihirli anahtarı” hangi kapıyı açar Allah bilir ama, şair sevdiğine “Deli Dumrul olmak” dileğindedir.
      Sonuç: Şair aşkına Ferhat, Kerem, Köroğlu, Şehzade, Deli Dumrul olmak dileğini söylediğine göre, bize ve geçmişe ait, bizim olan bir sevda duygusunu yüceltmektedir. Zaman zaman sözcük seçiminde, uyakta aceleye gelmişlik hissedilse de, şair bunu yapmacıksız ve içten söyleyişle örtüyor.

      Abdurrahman GÜNAY
      Dokuz Eylül Üniversitesi 
      Türk Dili Okutmanı

     BİR BAŞKA ŞAFAK
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Hikâyeler

     Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi
     Yayın no: 847
     ISBN: 975.11.0230.8
     3. Baskı / 1994
     Millî Eğitim Basımevi - İstanbul
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     112 Sayfa

    Bir Başka Şafak için ulaşım

     BÜTÜN FİDANLAR SIMSICAK
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Şiirler

     Millî Eğitim Bakanlığı Yayınevi
     ISBN: 975.11.0780.6
     Yayın no: 2615
     1. Baskı / 1994
     Millî Eğitim Basımevi - İstanbul
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Etem Baran
     56 Sayfa

    Bütün Fidanlar Sımsıcak için ulaşım

     ÜÇÜNCÜ GÜNÜN ÖĞLESİ
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Hikâyeler

     Fiyatı: 5 TL
     ISBN: -
     Yazar Yayın no: 4
     1. Baskı / Nisan 1986
     Doğruluk Matbaacılık ve Tic. Koll. Şti - İzmir
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: İlhan Doğan
     96 Sayfa

    Üçüncü Günün Öğlesi için ulaşım

     ÇANAKKALE DESTAN DESTAN
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Nehir Roman

     Alperen Yayınları 
     ISBN: 978-9944-0153-0-1
     Yayın no: 1 / Fiyatı: 10 TL
     1. Baskı / Ocak 2008
     Kolalı Matbaası, Yavuz Kolalı - Aydın
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Oyhan Hasan Bıldırki
     160 Sayfa

    Çanakkale Destan Destan için ulaşım

     KOÇAKLAR
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Millî Hikâyeler

     Kutluğ Yayınları 
     ISBN: -
     Yayın no: - / Fiyatı: 12,5 TL
     1. Baskı / 1975
     Yüksel Matbaası - İstanbul
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: İlhan Bilge
     152 Sayfa

    Koçaklar için ulaşım yok.

     CEYLAN GÖZLÜM
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Şiirler

     Fiyatı: 10 TL
     ISBN: -
     Yazar Yayın no: 9
     1. Baskı / Ekim 1997
     Özen Ofset Matbaası - Aydın
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Oyhan Hasan bıldırki
     144 Sayfa

    Ceylan Gözlüm için ulaşım

     ATATÜRK ARAMIZDA
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Seçilmiş Şiirler

     Fiyatı: 5 TL
     ISBN: -
     Yazar Yayın no: 7
     1. Baskı / Mayıs 1991
     Özen Ofset - İzmir
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Oyhan Hasan bıldırki
     112 Sayfa

    Atatürk Aramızda için ulaşım

     DİL ÇEREZLERİ
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Halk Edebiyatı Araştırmaları

     Fiyatı: 7 TL
     ISBN: -
     Yazar Yayın no: 10
     1. Baskı / Ocak 1999
     Özen Ofset Matbaası - Aydın
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Oyhan Hasan bıldırki
     150 Sayfa

    Dil çerezleri için ulaşım

     GÜN ÇARIĞI SIKINCA
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Hikâyeler

     Fiyatı: 4 TL
     ISBN: -
     Yazar Yayın no: 6
     1. Baskı / Ocak 1990
     Doğruluk Matbaacılık ve Tic. Koll. Şti - İzmir
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Oyhan Hasan bıldırki
     120 Sayfa

    Gün Çarığı Sıkınca için yok

     BULUTLAR PUSUDA
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Şiirler

     Fiyatı: 10 TL
     ISBN: -
     Yazar Yayın no: 11
     1. Baskı / 2006
     Damla Ofset Matbaası - Söke
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Oyhan Hasan bıldırki
     144 Sayfa

    Bulutlar Pusuda için ulaşım

     EL DEĞMEDİK SEVDALARA UYANMAK
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Şiirler

     Kitap Atelyesi Yayınları
     Fiyatı: 16 TL
     Yayın no: 64 / Şiir dizisi: 47
     1. Baskı / 2007
     Kitap Atelyesi - Ankara
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Kitap Atelyesi
     172 Sayfa

     El Değmedik Sevdalara Uyanmak için ulaşım

     GÖKYÜZÜ YENİDEN MAVİLEŞİR
     Oyhan Hasan BILDIRKİ
     Şiirler

     Kitap Atelyesi Yayınları
     Fiyatı: 16 TL
     Yayın no: 80 / Şiir dizisi: 55
     1. Baskı / Mart 2008
     Kitap Atelyesi - Ankara
     Türkçe
     Karton Kapaklı
     Kapak resmi: Kitap Atelyesi
     164 Sayfa

     Gökyüzü yeniden Mavileşir için ulaşım

Bana sunduğun bayram kutlaması bir tanem
Dolunay ve güneşin arasında duruyor
Bıkıp usanmadan yazsam sana
Biliyorum kalbinde sonsuz bayramlar başlıyor

Duygularım söze dönünce
Gözlerin, saçların, tenin, kokun misafirim
Gülüşün mısralarımdaki sıcaklık
Nefesin nefesim oluveriyor

Ne zaman yeni bir şiire başlasam
Baştan uca sen siniyorsun dünyama
Ebedî aşkım, soylu çiçeğim
Yoksul gönlüm söz saraylarına dönüyor

Bayram dilimin ucundakiler, anlatamadıklarım
Bayram yeşilden maviye sonsuz bir rüya
Şiir olup akıp gidiyorsun dilimde
Ne zaman bir şiir yazmak istesem
Şu benim delişmen gönlüm yine
Kalbinde erimek istiyor!
31 Aralık 2006

Oyhan Hasan BILDIRKİ

Suya şerbetlenmiş ateşler gibi
Alev alev yanan gül aşksız kalmaz
Sonsuz bir rüyânın nakışındayız
Kaderlerimizin akışındayız
Uzak mor dağlarda sis mis yok şimdi
Alev alev yanan gül aşksız kalmaz
Suya şerbetlenmiş ateşler gibi
 
Yeni bir kitabın ilk harfindeyiz
Gökkuşağı renklerinin peşinde
Bir resimde gülümser gözlerimiz
Şiir kesilmiş soylu sözlerimiz
Narçiçeği gibi umutlarımız
Gökkuşağı renklerinin peşinde
Yeni bir kitabın ilk harfindeyiz
 
Ellerin sımsıcak avuçlarımda
Kader çizgilerimize dalmışız
Yeni açmış mor karanfiller gibi
Umut umut sevdalı güller gibi
Sonbaharmış umurumuzda değil
Kader çizgilerimize dalmışız
Ellerin sımsıcak avuçlarımda
 
Günaydınların yaşama sebebim
Sevdiğim biriciğim gözbebeğim
Deniz orda öylece uzanıyor
Meraklı martılara nazlanıyor
Gökyüzü desen tutulduğum mavi
Sevdiğim biriciğim gözbebeğim
Günaydınların yaşama sebebim
 
Kalplerimizi tutup bağlamışlar
Adını kaderime dağlamışlar
Uzak mor dağlarda sis mis yok şimdi
Senden başka okuduğum yok şimdi
Gözlerinde bıraktım gözlerimi
Adını kaderime dağlamışlar
Kalplerimizi tutup bağlamışlar
 
18 Haziran 2007

Oyhan Hasan Bıldırki / www.siiristan.com

                                                                                   Ankara: 20 Aralık 1979
      Muhterem ve aziz sanatçı kardeşim,
      Samimi ve gönülden mektubunuzu aldım. Hisara gösterdiğiniz ilgi ve yakınlığa, güzel duygularınıza yürekler dolusu teşekkürler. Hisar yaşarsa gene sizler sayesinde yaşayabilecektir. Sağ olun, var olun.
      Ocak sayısından itibaren 10 dergi göndereceğiz. Öteki teklifinizi de ele aldık. Sizin gibi candan dostlara şu sıra öyle ihtiyacımız var ki…
      Biz, edebiyatın ve şiirin gönüllü erleri, büyük bir çoğunluğun politika ve ideolojinin çamuruna battığı böyle bir dönem ve ortamda hâlâ çırpınıp, didinip duruyoruz. İnşallah gayretlerimiz boşa gitmez.
      Kendim ve Hisar adına yeni yılınızı tebrik eder, sağlık ve mutluluk dolu günler dilerim. Saygı ve sevgiler.

      İlhan GEÇER

      Ankara, 18.08.1999

      Sayın Oyhan Hasan Bıldırki,

      DİL ÇEREZLERİ’ni aldım. Lütfedip fazla göndermişsiniz. Onları, değerbilir arkadaşlarımıza sizin adınıza vereceğim.
      Adınızı çok iyi biliyorum. Son zamanlarda ne yazık ki dergilerin tümünü takip edemiyorum. Hisar’daki yazılarınızı hatırlıyorum. Ve yayımladığınız eserleri… Şu günlerde Mehmet Çınarlı üstadımız komada ve umut yok. Allah’tan umut kesilmez ama…
      Yeni eserinizden dolayı sizi yürekten kutluyorum. Ayrıca eserinizi göndermek zahmetine için teşekkür ediyorum. Bu vesileyle selam, sevgi ve saygılarımı sunuyor, esenlikler diliyorum.

      İrfan Ünver Nasrattınoğlu

                                                                                           16.11.1972
      Aziz Kardeşim,

      Mektubunuzu aldım. İlginize çok teşekkür ederim.
      Cahit Sıtkı ile ilgili yazınızı Ekim sayısına koymuştuk. “Sevmek Varken”e dair olanı da -İnşallah- bu sayıya koyacağım. Bu ay -kısmet olursa- biyografinizi de yayınlamak istiyorum. Evvelce yolladığınıza neleri eklemek isterseniz çok acele bildiriniz. İsterseniz yeniden yazın.
      Hisar -maalesef- gerçek bir yayınevi kuramamıştır. Şiirleri dergimizde sürekli olarak yayınlanmış arkadaşlar, kitaplarına -bizim iznimizle-  Hisar Yayını diyorlar. Ama bütün külfet ve minneti kendilerine ait oluyor. Sizi, Hisar okuyucusu, şair değil, eleştirmen olarak tanır. Benim şahsi görüşüme önem verirseniz, bu şiir enflasyonunda eleştirmeci olarak kalmanızı, şiir kitabı yerine eleştirme, inceleme yayınlamanızı daha uygun bulurum. O kadar çok sevdiğimiz Karaer’in şiir kitabı bile depolarımızda olduğu gibi duruyor, yüzüne bakan yok.
      Hisar sanatçılarıyla yazışmak, sanat görüşlerini tesbit etmek, Türk edebiyatındaki yerlerini ortaya çıkarmak çok güzel bir fikir. Kimlerin adreslerini istiyorsanız lütfen bana bildirin, göndereyim. Ne gibi sorular soracağınızı da düşünüp yazarsanız, ben de kanaatimi size bildirir, tavsiyelerde bulunurum.
      Selam ve sevgilerle.

      Mehmet ÇINARLI     

      Bazı kavramalara tepki göstermek; sadece er vatandaşın hakkı değil, her vatandaşın hakkıdır. Benim gönlümü bunaltan, aklımı karıştıran bir olay yaşanıyorsa bu ülkede, köşemde oturup susayım, fikrimi kimselere söylemeyeyim mi? Ben de barıştan yanayım fakat bildiğim bir şey daha var: Nerede barış sözü dillendiriliyorsa, orada savaş var. Benim iğrendiğim bu, sevmediğim de bu. O şiirimde anlattığım da bu.

      Nasıl siyah der demez akla ilkin beyaz gelirse, barış denilince de akla gelen ilk sözü buyurun siz söyleyin. Savaş değil mi? “Yollara dökülmenin vaktidir, “silahları yakın, dumanı göğü tutsun, barış sözü her yanda kanat çırpsın” türküleriyle.
      “Sulha gelin ey insanlar yoksa dünya mahvolar” çığlıkları önce bizim sokaklarımızı çınlatsın, sonra dünya sokaklarına ulaşsın.
      Haydi kadınlar, gençler, barışı özleyenler!.. Barış sizin adımlarınızdan doğsun!” çağrınızdaki üstü kapalı meram ne ki? Bana söyler misiniz?
      Oysa yürüyüp sokakları doldurmaktansa, el ele barışı yaşamalıyız, yaşatmalıyız.

      “Bu görünüm içinde genç, üstelik şairliğe aday biri, yurdunda yıllardır süren delikanlı ölümleri yüzünden barış türkülerini eleştirirse ne dersiniz?”
      Boşuna yorulmayın derim. Dediklerinizi okuyanlar, ne demek istediğinizi çoktan anladılar ve adımı yanlış olarak bir yerlere not ettiler. Sandığınız gibi şairliğe aday değil, şairim. Kitaplarım da var, internette de yazıyorum. İnternette yazmak da mı suç? Öyle olsa, internetteki her taşın altında sizin de adınız çıkmazdı değil mi?

      Bana gelince; ben barış türkülerini söyleme yaşını çoktan geçtim, işte görüyorsunuz ülkemde olduğu kadarıyla barışı da yaşayanlardanım. Şiirimin ikinci mısrasında kişilik özelliğim vardı ama güneşi balçıkla sıvamak için sözümü makaslamışsınız. “Kavgacı falan da değilim ben”. Üstelik tüfek çıkınca, barışın bozulduğunu bilenlerdenim. O yüzden de daha çok aşkın, sevginin, umudun, birlikteliğin ve kardeşliğin şiirlerini yazıyorum. Arada bir milletini sevmeyenlerin, onu bölen ya da bölmeye alet olanların barışçı olabileceklerini de sanmıyorum ve zaman zaman iğneliyorum. Yazınızdaki son sözlerinizi yüksek sesle tekrar okursanız, ne demek istediğinizi de açıkça anlarsınız.
      “Haydi kadınlar, gençler, barışı özleyenler!.. Barış sizin adımlarınızdan doğsun!” 

      Amin!

      Böyle diye diye;

      “Yazıda yabandaki bütün tarlalarımıza
      Kimliksiz, kişiliksiz barış fideleri ekmedik mi
      Barışın bekçilerini söndürsünler diye…”

      Bana söyler misiniz, başka ne yaptık? Sözüm ona modern kelle avcıları tarafından barış diye diye Irak’a getirilen ne? Ya Afganistan’a götürülen ne? Karabağ’da neler yaşanıyor?

      Bana söyler misiniz? Ya bizim ülkemizde yaşadıklarımızın sebebi ne?

      Kendi düşüncelerinizi söylemek için beni basamak yapmışsınız. İsmim bir yerden aklınıza düşmüş ve genç bir şair olarak ama hizaya sokulacak şair olarak görmüşsünüz beni. Yetmemiş, barış iste(me)mek suçu işlediğimi de cümle âleme davul zurnayla duyurmaya çalışıyorsunuz. Kinci minci değilim ben. Sürüden ayrılmak isteyenlerin aynı ağılda tutulmasından yana da değilim? İsteyene ağılını değiştirme hürriyeti verilsin diyenlerdenim.
      Ve bildiğim başka şeyler de var: Kelimelerin anlamı sadece Marksist literatürdeki gibi kullanılmaz. Her kültürün, her ortamın hatta her dağın, her taşın onlara yüklediği anlamlar vardır. Şu veya bu nedenle kafasını kuma gömenler, bunu bilmezler. Sadece çığırtkanlıkla ün yapmayı iyi bilirler. Uzun süren ömrümde: Barış barış diye savaş çığlığı atanları hiç mi hiç duymamış, görmemiş olduğumu sanıyorsanız, yanılıyorsunuz.

      Sadece şunu sormadan yapıyorum:

      Babanızın da barış adına gittiği Kore’de olduğu gibi Kıbrıs’a savaşmaya gidenler de bunun adını barış harekâtı koymamışlar mıydı?
      Savaş başka bir ülke ile yapılmaz mı? Barış denilen şey de aynı ülke sınırları içinde yaşayanların arasında yaşanmaz mı?

      (Cem Karaca gibi “Hep kahır hep kahır yeter be!” diyeceğim ama yetmedi gitti.)

      Saygılar.

      Oyhan Hasan BILDIRKİ

      Barış Suçu * Sennur Sezer

      Güç belâ bulduğu dağlı işçileri erkenden alan Nevzat, traktörünü çalıştırdı. Gaza bastı. Şehir çıkışındaki bol kumlu ova yoluna saptı.
      - Ya Allah! Bismillâh! dedi.
      Bir iki gün daha gecikse, yabancı otlar umudunu bağladığı pamuğunu boğacak, bütün emekleri yabana gidecekti. Şimdi, işçi bulmanın sevincini yaşıyordu. Endişeleri dağılmış, keyfine diyecek yoktu.
      Emektâr traktör parlaya harlaya, oflaya poflaya kumlu yolda ilerliyor, arada bir, bazı traktörleri de geçip gidiyordu. Böyle davranan Nevzat’ın amacı, paşaya kelle götürmek değil, önde gidenlerin savurduğu kumdan, toz bulutundan kurtulmaktı.
      Az sonra, henüz yeni doğan güneş, iki mızrak boyu yükselince, tarlaya vardılar. İşçiler, çapa kapma telâşına düştüler. Sanki hepsi; “Alet işler, el öğünür!” anlayışını paylaşıyorlardı. Birkaç işçi kendilerince kötü gördükleri çapaların paylarına düşmesinden küser gibi oldular, mırın kırın ettiler.
      Nevzat, çipil gözlerini ovuşturdu.
      - Keskin değilse üzülmeyin! Törpümüz var. Bileriz.
      - Keskinliğine diyeceğimiz yok. Sapı güzel değil be anam.
      - Hallederiz. Söğüt ağaçlarını görmüyor musunuz?
      - Görüyoruz. Görüyoruz ya, taze sap, çapayı ağırlaştırır. Ağırlaşan çapa, işin yol yordamınca yapılmasını önler.
      Dayıbaşı Veli:
      - Bu kadar gevezelik yeter. Haydi iş başına! dedi.
      Aralarında üç beş ayva tüylü delikanlının da yer aldığı kadın işçiler, birer sıra tutup işbaşı yaptılar.
      Nevzat, ilerdeki söğütlere gitti. Taze, uzun dallardan koparabildiği kadar aldı, geldi. İşçilerden kalan bir çapayı gördü. Sınırdaki uzamış piyanlardan kesti. Yüklendi, römorkun yanına döndü. Yukarıdaki su bidonunu aşağıya itti. Çapa sapanın desteğiyle dolu su bidonunu, römorkun gölgesine yerleştirdi. Söğüt dallarıyla piyanları da, bidonun sağına soluna koydu. Böylece biraz sonra, ortalığı alev alev yakacak olan güneş ışıklarından, onların kavurucu etkisinden bidondaki suyu korumak, serin tutmak istiyordu.
      İşini bitirdi. Alnında biriken terleri kuruladı. Şapkasını çıkardı. Buğu tutan gözlük camlarını sildi. İşçilerin yanına gitmeye sıkılıyordu. Aslında aynı sıkıntıyı, işçiler de, patron dedikleri tarla sahipleri yanlarına gelince duyarlardı. İşçinin elindeki çapa ağırlaşır, belinin tam ortasında yakıcı bir sızıdır başlardı. İş, çabuklaşacağına yavaşlardı.
      Nevzat, uzaktan dayıbaşıya seslendi.
      - Veli! Az gelsene.
      Patronu duyan Veli, alımlı çalımlı, iri yapılı, güzelce bir kıza yaklaştı, ona bir şeyler söyledi. Döndü. Nevzat’ın yanına geldi. Sordu.
      - Ne var, ağa?
      - Yok bir şey!
      - Eee, niye çağırdın?
      - Kalçık’a, kahveye gidelim, diyecektim.
      - Demin, ameleyle onu konuştuk. Ben de Söke’ye gideceğim. Biraz işim var da, halledeyim.
      - Olur. Lâkin bir çayımı içersin değil mi?
      - İçerim elbet.
      - Haydi öyleyse, gidelim!
      - Gidelim!
      Traktörü çalıştırdılar, yola çıktılar. İşçilerden birkaçı, gidenlerin arkasından baktılar. Sonra var güçleriyle işlerine koyuldular. Doğrusu, çalışkan adamdılar.
      Veli’yi yolcu eden Nevzat, kahvenin içine girdi.
      Dışarısı ısınmış, çelimsiz ağaçların gölgesi kısalmış, oturulacak, serinlenilecek alan daralmıştı. İşi gücü olmayanlardan birkaç kişi, bir masaya kurulmuşlar, domino oynuyorlardı. Hemen hiç kimse konuşmuyor, masanın sert tahtasına vuran domino taşlarının sesi duyuluyordu. Nevzat’ı gördüler, yanlarına buyur ettiler.
      Nevzat;
      - Siz dalganıza bakın. Keyfinizi bozmayın! dedi.
      Açık pencere kenarındaki bir masaya oturdu. Tarihleri eskice olan gazeteleri karıştırmaya başladı. Rüzgâr arada sırada kesik kesik esiyor, açık pencereden içeriye serinlik veriyordu. Nevzat, bütün eski gazetelerin yanında, yeni gelen günlük gazeteyi ve “Ziraat Postası”nı da okudu, bitirdi. Üst üste içtiği çayın dozunu kaçırdığından olacak, dili paslaştı, midesi ekşidi.
      Epey zaman sonra Veli, çıktı, geldi. Az oturdular. Konuştular. İşçilerin yanına döndüler.
      Nevzat sevinçliydi. Yapılan işten memnun kalmıştı. Nerdeyse tarla bitiyor, ottan kurtulan pamuklar, daha bir güzel görünüyorlardı. İşçiler, üçer beşer salıntı başlarını tutmuşlar, yalnız işi yavaşlatır gibi olmuşlardı. Arada bir, uzaktan da olsa, birbirlerine karşı lâf atıyorlar, acı sözler söylüyorlardı.
      Veli:
      - Bir uygunsuzluk görüyorum, dedi. Gidip şunlara bir bakayım. Bölüşemedikleri nedir, anlayayım.
      Dayıbaşı işçilerden yana gitti. Nevzat, römorkun gölgelice tarafına geçti. Sırtını lastik tekerleğe dayadı. Uzaktan, olacakları seyre koyuldu.
      Bir kadın işçi, eli belinde, vekil kıza çıkıştı.
      - Utanmaz, arlanmaz seni. Parmak kadar boyunla, beni hırsız olmakla suçluyorsun ha?
      - Demem, o değil! Gördün mü diye sorduk?
      - Niçin yekten gelip bana soruyorsun da, ötekilere sormuyorsun?
      - Soracağım! Hepsine, herkese soracağım.
      Veli:
      - Hop, hop! Ağır ol bakalım. Neyi soracaksın? dedi.
      - Saatimi çaldılar.
      - Çaldılar mı? Nasıl? Kim?
      - Kim olacak? İşte bunlar.
      - Hele anlat bakalım. Bu iş, nasıl oldu?
      - Öğle paydosunda, ulu karaağacın altına çekildik. Yeyip içtik. Hava sıcak mı, sıcak! Ama karaağacın altı serin.  Dallarında bir hışıltı türkü okur, ninni söyler gibi. Uyku, yakamı bırakmadı. Gözkapaklarım ağırlaştı. Bıraksalar, ayakta uyuyup kalacağım. Uzanayım, az kestireyim dedim. Kolumu yastık yaptım. Saatimi çıkarıp yanı başıma koydum. Kalkınca ne göreyim? Saatim uçmuş, yok olmuş.
      - Ya, demek öyle ha?
      - Bir de beni dinle, Veli!
      - Anlat.
      - Bu utanmaz, yekten geldi. Seni hırsız, seni dedi. Ver saatimi. Yok anam, yok işte! Hem, onun saatini niçin alacakmışım? Yalnız, parlaması, üstüme gelmesi gücüme gitti. Üzüldüm doğrusu.
      Veli sıkıştığını, iki derede bir arada kaldığını anladı. Keskin gözlerini iri iri açtı. İşçilerin hemen hepsini taradı. Sağa sola, öne arkaya döndü. Şüphelendiklerine seslendi.
      - Hırsız! Sen çalmışsındır! Ver saati.
      Daralan zaman Nevzat’ın içini kemiriyordu. İşçiler, işi yavaşlatmış, öylece dikelip duruyorlardı. Bir sevimsiz durum olmalıydı. Nevzat işi anlamak, problemi çözmek istedi. Kalktı, işçilerin yanına gitti. İşçilerden bazıları onu görünce, çapaya davrandılar. Kendilerini işe verir göründüler. Yine de göz ucuyla, olanı biteni seyrediyorlardı.
      Nevzat:
      - Hayrola Veli? dedi. Bir yaramazlık mı var?
      - Yok ağam! Sen, bizim işimize karışma. Öte dur!
      - Olur! Korkarım, iş yarım kalacak.
      - Kalmaz!
      - Beni yanlış anlama. İşinizden memnunum. Ama bir sevimsiz durum var gibime geliyor. Onu anlamak, öğrenmek istiyorum. Arkamdan konuşulmasını istemem. Her şeyin bir kolaylığı vardır. Söyleyin, meselenizi çözelim. Çalmak malmak gibi sözler duydum. Kim, kimin malını çalar canım?
      - Şunun saatini çalmışlar.
      - Çalmışlar mı? Benim işçilerimden böyle bir şeyi yapacak yoktur.
      - Sen ne bilirsin? Çalar bunlar.
      - Ne demek çalar?
      - Beri bak Nevzat. Bize ne derler?
      - Ne diyecekler, canım? Veli, diyorlar işte.
      - Onu demek istemiyorum. Namımız nedir?
      - Çürükbacakların Veli.
      - Hayır, hayır! İşi ters anlıyorsun.
      - Ters anladığımız yok! Alt tarafı bir saat, değil mi? Al şu parayı. Yeni bir saat al, ver sahibine.
      - Bizim işimize karışma Nevzat. Biraz önce de söyledim. Çekil, öte dur! Yoksa, öfkemi senden çıkarırım.
      - Çıkar! Yalnız, çalmak malmak neymiş? Bırakın böyle şeyleri, işinize bakın. İşimizi bitirelim, çekip gidelim.
      - İşini uçlandırırız. Onun için meraklanma. Çalar bunlar, dedik ya, çalar bunlar.
      - Belki düşürmüş, bir yerde unutmuştur. Çaldıklarını nerden biliyorsun?
      - Bize Çepni derler, Nevzat! Çepni demek, nereye varır, bilir misin?
      - Nereye varacak? Yörük değil misiniz?
      - Kafamı kızdırıyorsun. Ne yörüğü? Hangi Yörük? Çepni demek, hırsız demektir. Arkadaş, hepsi hırsız bunların! Biz de Çepni olduğumuz için çalarız.
      - Geç! Öyle şey olur mu? gel, şöyle gidelim.
      Veli, daha birkaç kişiyi sıkarladı. Aradığını bulamadı. Bir kurnazlık düşündü. Nevzat’ın çağrısına uydu. İşçilerin yanından ayrıldı. Yolda:
      - Ben, bu işi çözerim be Nevzat! dedi.
      - Nasıl çözersin?
      - Az sonra görürsün. Bizimkiler hocadan, hacıdan, muskadan korkarlar. Onlara öyle bir oyun oynayacağım ki, aklın duracak. Hırsızı nasıl bulduğuma şaşacaksın.
      Bu tatsız durum, işi yavaşlattıysa da sonunda o da bitti. Bazı işçiler neşeli, bazıları üzgün, kırgın, ellerinde çapaları, çıkınlarını aldılar, römorka bindiler.
      Veli, traktörünü çalıştırmış, hazır bekleyen Nevzat’a seslendi.
      - Traktörü, römorktan ayır.
      - Niçin?
      - Şimdi anlarsın.
      Römorku dolduran işçiler şaşırdı. Veli, onlara döndü, söylendi.
      - İnin aşağı, edepsizler! Kasabaya yayan dönün de, dünyanın kaç bucak olduğunu anlayın. Daha ne bekliyor, sallanıp duruyorsunuz? Haydi, çabuk olun.
      İşçilerden bazıları nazlandılar. Ayağına çabuk olanlar, söyleneni hemen yaptılar. Nevzat, traktörünü römorktan ayırdı. Veli, hareket halindeki traktörün arka çamurluklarını tuttu, yukarıya çıktı. Sesini yükseltti:
      - Çabuk ol, Nevzat! dedi. Beni, Çerkezköy Hocası’na yetiştir. Bunların sidikliğini bağlatayım da, görsünler!
      İşçilerin hepsi, yüksek sesle yapılan bu tehdidi duydular. Önce aldırmadılar. Nevzat’la veli, yanlarından ayrılınca, saati çalmakla suçlanan kadın irkildi. Yere eğilir gibi yaptı. Koynundan saati çıkardı, doğruldu. Gidenlerin ardından, sesini onlara duyurmak için, var gücüyle:
      - Veli! işte saat! Düşürmüş kahpe! İşte bak, buldum! Diye bağırıyor, elindeki saati sallıyordu.

      Oyhan Hasan BILDIRKİ